غزل شماره ۲۲۷۹ - ای طرب وجدی که باز آغوش گل وامی کنم...

ای طرب وجدی که باز آغوش گل وامی کنم

بعد سالی چون بهار این رنگ پیدا می کنم

چار دیوار توهم سد راه شوق چند

کعبه ای دارم به پیش ، آهنگ صحرا می کنم

ساقی بزم نشاط امروز شرم نرگسی است

از عرق چون ابر طرح جام و مینا می کنم

حسن خلقی در نظر دارم که افسون هوس

گرهمه آیینه بینم در دلش جا می کنم

چون شفق هر چند برچرخم برد پرواز رنگ

همچنان سیر حنای آن کف پا می کنم

در طربگاه حضورم بار فرصت داده اند

روزکی چند انتخاب آرزوها می کنم

یک نگه دیدار می خواهم دو عالم حوصله

می گدازم کاینقدر طاقت مهیا می کنم

زین کلامم معنی خاصیت سود اتفاق

غیر پندارد به حرف و صوت سودا می کنم

در دبستان محبت طور دانش دیگر است

سجده می خوانم خط پیشانی انشا می کنم

حیرتم بیدل سفارشنامه آیینه است

می روم جایی که خود را او تماشا می کنم