غزل · بیدل دهلوی
غزل شماره ۲۳۶۰ - خلوت پرست گوشه حیرانی خودیم...
1
خلوت پرست گوشه حیرانی خودیم
یعنی نگاه دیده قربانی خودیم
2
ما را چو صبح باگل تعمیرکار نیست
مشتی غبار عالم ویرانی خودیم
3
لاف بقا و زندگی رفته نازکیست
لنگر فروش کشتی توفانی خودیم
4
موگشته ایم و نقش خیال تو مشق ماست
حیران صنعت قلم مانی خودیم
5
پر هرزه بود چشم گشودن دین بساط
چون شمع جمله اشک پشیمانی خودیم
6
جمعیت از غبار هوای رمیده است
صبح جنون بهار پریشانی خودیم
7
چون اشک راز ما به هزار آب شسته اند
آیینه خجالت عریانی خودیم
8
خاک فسرده خواری جاوید می کشد
عمریست پایمال تن آسانی خودیم
9
دیوار رنگ منع خرام بهار نیست
ای خام فطرتان همه زندانی خودیم
10
بیدل چوگردباد ز آرام ما مپرس
عمریست درکمند پرافشانی خودیم