غزل شماره ۲۳۸۷ - عمری ست به صحرای طلب عجز دراییم...

عمری ست به صحرای طلب عجز دراییم

چون اشک روانیم و همان آبله پاییم

از حیرت قانون نفس هیچ مپرسید

در رشته سازی که نداریم صداییم

تحقیق در آیینه ما شبهه فروش ست

از بسکه سرابیم چنین دور نماییم

چون نخل علاج هوس ما نتوان کرد

چندانکه رود پای به گل سر به هواییم

بی ساز دویی جلوه تحقیق نهان بود

امروز در آیینه نمودند که ماییم

از خویش برون نیست چو گردون سفر ما

سرگشته شوقیم مپرسید کجاییم

وسعتکده عالم حیرت اگر این است

از خانه آیینه محال است بر آییم

شور دو جهان آینه دار نفس ماست

نی فتنه نه توفان نه قیامت ، چه بلاییم

پرواز سعادت چقدر سر خوش نازست

عالم قفس ظلمت و ما بال هماییم

دریا نتوان در گره قطره نمودن

ای ساده دلان ما هم از این آینه هاییم

بیدل به نشانی ز یقین راه نبردیم

شرمنده تر از کجروی تیر خطاییم