غزل شماره ۲۵۸۶ - بسکه یاد قامتت بر باد داد اجزای سرو...

بسکه یاد قامتت بر باد داد اجزای سرو

ناله قمری شد آخر قدکشیدنهای سرو

چیدن دامن دربن گلشن گل آزادگی است

کیست تا فهمد زبان عافیت ایمای سرو

مطلب آزادگیها پر بلند افتاده است

عالمی خم شد به فکر بار ناپیدای سرو

باغبانان قدر آزادی ندانستند حیف

ناله بایستی درین گلشن نشاندن جای سرو

باده را در دامن مینا بهاری دیگر است

آب دارد آبرو تا می رود در پای سرو

شعله ادراک خاکسترکلاه افتاده است

نیست غیر از بال قمری پنبه مینای سرو

بسکه موزونان ز شرم قامتت گشتند آب

صورت فواره باید ربخت از اجزای سرو

اینقدر رعنا نمی بالد نهال این چمن

سایه نخل که افتاده ست بر بالای سرو

پای در زنجیر دورش گفتگو آزادگی

بیدل این سطر تکلف نیست جز انشای سرو