غزل · بیدل دهلوی
غزل شماره ۲۶۱۶ - غبارم برنمی خیزد ازین صحرای خوابیده...
غبارم برنمی خیزد ازین صحرای خوابیده
اسیرم همچو جولان در طلسم پای خوابیده
به غیر از نقش پا جایی ندارد جاده پیمایی
تو هم ته جرعه ای بردار ازین مینای خوابیده
به یاد شام زلفت هر کجا چشمی به هم سودم
رگ خواب پریشان گشت مژگانهای خوابیده
با این قامت قیامت نیست ممکن گردن افرازد
به مژگان تو یعنی فتنه ای بر پای خوابیده
هدایت خلق غافل را بلای دیگر است اینجا
بجز تکلیف بیداری مدان ایذای خوابیده
درین وحشتسرا موج گهر هم عبرتی دارد
به پهلو می رود عمری زیان فرسای خوابیده
به شمع آگهی یک بار نتوان دامن افشاندن
که غفلت نیز چندی گرم دارد جای خوابیده
غبارم اوج گیرد تا سر از خجالت برون آرم
چو محمل بی سبب پامالم از اعضای خوابیده
ز جهل و دانشم فرق دویی صورت نمی بندد
به معنی غافل بیدارم و دانای خوابیده
ز سعی نارسا مشق ندامت می کنم بیدل
عصای ناله شد آخر چوکوهم پای خوابیده