غزل شماره ۱۰ - جان خوشست، اما نمی خواهم که: جان گویم تو را...

جان خوشست، اما نمی خواهم که: جان گویم تو را

خواهم از جان خوش تری باشد، که آن گویم تو را

من چه گویم که آنچنان باشد که حد حسن توست؟

هم تو خود فرما که: چونی، تا چنان گویم تو را

جان من، با آن که خاص از بهر کشتن آمدی

ساعتی بنشین، که عمر جاودان گویم تو را

تا رقیبان را نبینم خوش دل از غم های خویش

از تو بینم جور و با خود مهربان گویم تو را

بس که می خواهم که باشم با تو در گفت و شنود

یک سخن گر بشنوم، صد داستان گویم تو را

قصه دشوار خود پیش تو گفتن مشکلست

مشکلی دارم، نمی دانم چه سان گویم تو را؟

هر کجا رفتی، هلالی، عاقبت رسوا شدی

جای آن دارد که: رسوای جهان گویم تو را