غزل شماره ۱۶ - بی تو، چندان که محنتست مرا...

بی تو، چندان که محنتست مرا

با تو چندان محبتست مرا

مردم و سوی من نمی نگری

بنگر کین چه حسرتست مرا

رخ نهفتی، ولی به دیده دل

در جمال تو حیرتست مرا

نسبه من چه می کنی بر رقیب؟

با رقیبان چه نسبتست مرا؟

خوار شد بر درت هلالی و گفت:

این نه خواریست، عزتست مرا