غزل شماره ۳۹ - سر نمی تابم ز شمشیر حبیب...

سر نمی تابم ز شمشیر حبیب

هر چه آ ید بر سرم یا نصیب

دل به درد آمد من بیچاره را

چاره درد دلم کن ای طبیب

ای که گویی که چونی و حال تو چیست

من غریب و حال من باشد غریب

تا رقیب هست ما را قدر نیست

نیست گردد یا رب از پیشت رقیب

زار می نالد هلالی بی رخت

آن چنان کز حسرت گل عندلیب