غزل شماره ۴۷ - به جرم عشق تو گر می زنند بر دارم...

به جرم عشق تو گر می زنند بر دارم

گمان مبرکه ز عشق تو دست بردارم

مگوکه جان مرا با تو آشنایی نیست

که با وجود تو از هرکه هست بیزارم

از آن سبب که زبان راز دل نمی داند

حدیث عشق ترا بر زبان نمی آرم

مرا دلیل بس این درگشاد و بست جهان

که رخ گشودی و بستی زبان گفتارم

صمدپرست نخواهد صنم من آن شمنم

که پیش چون تو صنم صورتی گرفتارم