غزل شماره ۵۲ - بس رنج در آماجگه عشق تو بردیم...

بس رنج در آماجگه عشق تو بردیم

مردیم و خدنگی ز کمان تو نخوردیم

با سوز دلی گرمتر از آتش بهمن

چون آب دی از سردی مهر تو فسردیم

بی ماه رخت همچو حکیمان رصد بند

شب تا به سحر ثابت و سیاره شمردیم

در بزم صفا صاف خوران صدر نشینند

ما زیرنشینان صف آلوده دردیم

المنه لله که ز آیینه هستی

زنگ دویی از صیقل توحید ستردیم

تا نفس نکشتیم نگشتیم مسلمان

تا لطمه نخوردیم چو گو گوی نبردیم