غزل · عرفی
غزل شماره ۴۲۳ - تنها نشین گوشه غمخانه خودیم...
1
تنها نشین گوشه غمخانه خودیم
گنج غمیم و در دل ویرانه خودیم
2
لب تر نکرده ایم ز جام و سبوی کس
جاوید مست جرعه و پیمانه خودیم
3
با غم نشسته ایم به تدبیر عقل خویش
ما آشنا به دشمن و بیگانه خودیم
4
بس در گشوده ایم، چه دشمن، چه دوست را
ما قفل بی گشاد در خانه خودیم
5
شیرین نکرده ایم لب از گفت و گوی کس
لب ها به زهر شسته افسانه خودیم
6
گاهی فریب توبه و گاهی فساد زرق
بازیچه طبیعت طفلانه خودیم
7
غیرت روا نداشت که برقع برافکنیم
تا جمله بنگرند که جانانه خودیم
8
عرفی برو، تهیه افسون مکن که ما
صید فریب دام خود و دانه خودیم