غزل شماره ۱۹۶۱ - نوبهارا جان مایی جان ها را تازه کن...

نوبهارا جان مایی جان ها را تازه کن

باغ ها را بشکفان و کشت ها را تازه کن

گل جمال افروخته ست و مرغ قول آموخته ست

بی صبا جنبش ندارند هین صبا را تازه کن

سرو سوسن را همی گوید زبان را برگشا

سنبله با لاله می گوید وفا را تازه کن

شد چناران دف زنان و شد صنوبر کف زنان

فاخته نعره زنان کوکو عطا را تازه کن

از گل سوری قیام و از بنفشه بین رکوع

برگ رز اندر سجود آمد صلا را تازه کن

جمله گل ها صلح جو و خار بدخو جنگ جو

خیز ای وامق تو باری عهد عذرا تازه کن

رعد گوید ابر آمد مشک ها بر خاک ریخت

ای گلستان رو بشو و دست و پا را تازه کن

نرگس آمد سوی بلبل خفته چشمک می زند

کاندرآ اندر نوا عشق و هوا را تازه کن

بلبل این بشنید از او و با گل صدبرگ گفت

گر سماعت میل شد این بی نوا را تازه کن

سبزپوشان خضرکسوه همی گویند رو

چون شکوفه سر سر اولیا را تازه کن

وان سه برگ و آن سمن وان یاسمین گویند نی

در خموشی کیمیا بین کیمیا را تازه کن