غزل شماره ۲۱۰۵ - ساقی من خیزد بی گفت من...

ساقی من خیزد بی گفت من

آرد آن باده وافر ثمن

حاجت نبود که بگویم بیار

بشنود آواز دلم بی دهن

هست تقاضاگر او لطف او

و آن کرم بی حد و خلق حسن

ماه برآید تو مگویش برآ

بر تو زند نور مگویش بزن

ای به گه بزم بهین عیش و نوش

وی به گه رزم مهین صف شکن

از پی هر گمره نیکو دلیل

وز پی محبوس چه ای خوش رسن

عالم همچون شب و تو همچو ماه

تو مثل شمعی و جان ها لگن

جان مثل ذره بود بی قرار

با تو شود ساکن نعم السکن