غزل شماره ۲۱۶۳ - چو شیرینتر نمود ای جان مها شور و بلای تو...

چو شیرینتر نمود ای جان مها شور و بلای تو

بهشتم جان شیرین را که می سوزد برای تو

روان از تو خجل باشد دلم را پا به گل باشد

مرا چه جای دل باشد چو دل گشته ست جای تو

تو خورشیدی و دل در چه بتاب از چه به دل گه گه

که می کاهد چو ماه ای مه به عشق جان فزای تو

ز خود مسم به تو زرم به خود سنگم به تو درم

کمر بستم به عشق اندر به اومید قبای تو

گرفتم عشق را در بر کله بنهاده ام از سر

منم محتاج و می گویم ز بی خویشی دعای تو

دلا از حد خود مگذر برون کن باد را از سر

به خاک کوی او بنگر ببین صد خونبهای تو

اگر ریزم وگر رویم چه محتاج تو مه رویم

چو برگ کاه می پرم به عشق کهربای تو

ایا تبریز خوش جایم ز شمس الدین به هیهایم

زنم لبیک و می آیم بدان کعبه لقای تو