غزل شماره ۲۲۲۱ - سر و پا گم کند آن کس که شود دلخوش از او...

سر و پا گم کند آن کس که شود دلخوش از او

دل کی باشد که نگردد همگی آتش از او

گرد آن حوض همی گردی و عاشق شده ای

چون شدی غرق شکر رو همه تن می چش از او

چون سبوی تو در آن عشق و کشاکش بشکست

بر لب چشمه دهان می نه و خوش می کش از او

عسلی جوشد از آن خم که نه در شش جهت است

پنج انگشت بلیسند کنون هر شش از او

آن چه آب است کز او عاشق پرآتش و باد

از هوس همچو زمین خاک شد و مفرش از او

آه عاشق ز چه سوزد تتق گردون را

ز آنک می خیزد آن آتش و آن آهش از او

شمس تبریز که جان در هوس او بگریست

گشت زیبا و دلارام و لطیف و کش از او