غزل شماره ۴۳ - ای سر زلف تو کمند حیات...

ای سر زلف تو کمند حیات

نیست ز قید تو امید نجات

آب حیاتی تو و خط بر لبت

سبزه تر بر لب آب حیات

شور من از خنده شیرین توست

ریش دلم را نمک ست این نبات

خاطر عاشق ز جهان فارغ ست

مشت ندارد خبر از کاینات

تازه براتی ست خط سبز تو

به ز شب قدر بود این برات

داد هلالی به وفای تو جان

جان دگر یافت ولی از وفات