غزل شماره ۴۷ - ما عاشقیم و بی سر و سامان و می پرست...

ما عاشقیم و بی سر و سامان و می پرست

قانع به هر چه باشد و فارغ ز هر چه هست

ای رند جرعه نوش، تو و محنت خمار

ما و نشاط مستی عشق از می الست

دی آن سوار شوخ کمر بست و جلوه کرد

در صورتی که هر که بدیدش کمر ببست

هر کس که دل به دست بتی داد همچو من

سنگی گرفت و شیشه ناموس را شکست

دل ها که می بری همه پامال می کنی

کاری نمی کنی که دلی آوری به دست

چون ابر دید اشک من از شرم آب شد

چون برق دید آه من از انفعال جست

آخر چو ره نیافت هلالی به بزم وصل

محروم از جمال تو در گوشه ای نشست