غزل شماره ۶۲ - مرا ز عشق تو صد گونه محنت و الم ست...

مرا ز عشق تو صد گونه محنت و الم ست

هزار محنت و با محنتی هزار غم ست

اگرچه با من مسکین بسی جفا کردی

زیاده ساز جفا را که این هنوز کم ست

تویی حیات من و من ز فرقتت بیمار

بیا که یک دو سه روزی حیات مغتنم ست

کرم نمودی و بر جان من جفا کردی

ز جانب تو هرچه مرا می رسد کرم ست

به زیر پای تو افتاد و خاک شد عاشق

اگرچه خاک شد اما هنوز در قدم ست

هلالی از سر کویت وداع کرد و برفت

تو زنده باش که او را عزیمت عدم ست