غزل شماره ۶۸ - برخیز تا نهیم سر خود به پای دوست...

برخیز تا نهیم سر خود به پای دوست

جان را فدا کنیم که صد جان فدای دوست

در دوستی ملاحظه مرگ و زیست نیست

دشمن به از کسی، که نمی رد برای دوست

حاشا! که غیر دوست کند جا به چشم من

دیدن نمی توان دگری را به جای دوست

از دوست هر جفا که رسد جای منت ست

زیرا که نیست هیچ وفا چون جفای دوست

با دوست آشنا شده بیگانه ام ز خلق

تا آشنای من نشود آشنای دوست

در حلقه سگان درش می روم، که باز

احباب صف زنند به گرد سرای دوست

دست دعا گشاد هلالی به درگهت

یعنی به دست نیست مرا جز دعای دوست