غزل شماره ۱۰۲ - ماه شهر آشوب من هر گه به راهی بگذرد...

ماه شهر آشوب من هر گه به راهی بگذرد

شهر پرغوغا شود چونان که ماهی بگذرد

روزم از هجران سیه شد آفتاب من کجاست؟

تا به سویم در چنین روز سیاهی بگذرد

چون به ره می بینمش، بی خود تظلم می کنم

همچو مظلومی که به روی پادشاهی بگذرد

ای که در عشق بتان لاف صبوری می زنی

صبر کن تا زین حکایت چندگاهی بگذرد

نگذرد، گر سال ها باشم به راهش منتظر

ور دمی غایب شوم، آن دم چو ماهی بگذرد

با وجود آن که آتش زد مرا در جان و دل

دل نمی خواهد که سویش دود آهی بگذرد

ساقیا لب تشنه مردم کاش بر من بگذری

وه! چه باشد آب حیوان بر گیاهی بگذرد؟

در صف خوبان تو در جولان و خلقی در فغان

همچو آن شاهی که با خیل و سپاهی بگذرد

گفت می خواهم که از پیش هلالی بگذرم

آه! اگر ظلمی چنین بر بی گناهی بگذرد!