غزل شماره ۱۱۲ - شب هجران رسید و محنت بسیار پیدا شد...

شب هجران رسید و محنت بسیار پیدا شد

بیا ای بخت کاری کن که ما را کار پیدا شد

به کنج عافیت می خواستم کز فتنه بگریزم

بلای عشق ناگه از در و دیوار پیدا شد

جگر خون ست، ازان این گریه خونین پدید آمد

دلم زارست، ازان این ناله های زار پیدا شد

نمی خواهم که خورشید جمالش جلوه گر گردد

در آن منزل که روزی سایه اغیار پیدا شد

عزیزان را ز سودای کسی آشفته می بینم

مگر آن یوسف گم گشته در بازار پیدا شد؟

طبیبا هر که را بیماری هجران فگند از پا

اجل پیش از تو بر بالین آن بیمار پیدا شد

به سویش بگذر ای باد صبا و ز من بگو آن جا

که در هجرت هلالی را بلا بسیار پیدا شد