غزل شماره ۱۲۶ - روز هجران تو، یا رب، از کجا پیش آمد؟...

روز هجران تو، یا رب، از کجا پیش آمد؟

این چه روزی ست که پیش من درویش آمد؟

آن بلایی که ز اندیشه آن می مردم

عاقبت پیش من عاقبت اندیش آمد

با قد همچو خدنگ از دل من بیرون آی

که مرا تیر بلا بر جگر ریش آمد

چشم بر هم مزن و هر طرف از ناز مبین

که به ریش دلم از هر مژه صد نیش آمد

حال خود را چو به حال دگران سنجیم

کمترین درد من از درد همه پیش آمد

روز بگذشت، هلالی، شب هجران برسید

وه! چه روسیهی ست این که مرا پیش آمد!