غزل شماره ۱۹۲ - عید شد، هر گوشه، خلقی ماه نو دارد هوس...

عید شد، هر گوشه، خلقی ماه نو دارد هوس

گوشه ابرو نمودی، ماه ما این ست و بس

هست فردا عید و هر کس ماه نو دارد هوس

عید ما روی تو و ماه نو ابروی تو بس

می روی خندان و می گویی مبارک باد عید!

همچو عید ما مبارک نیست عید هیچ کس

در غمت گر جان به دشواری دهم وعذور دار

زان که دل تنگ ست و آسان بر نمی آید نفس

یار رفت ای دل چه سود از ناله شبگیر تو؟

صاحب محمل فراقت دارد از بانگ جرس

ناله می کردم، سگ کویت به فریادم رسید

من سگ کویی کز آن جا آید این فریادرس

پیش رخسار تو دل در سینه دارد اضطراب

همچو آن مرغی، که باشد موسم گل در قفس

گر دل و جان هلالی ز آتش غم سوخت سوخت

بر سر کوی تو گو: هرگز مباش این خار و خس