غزل شماره ۲۱۸ - ظاهر نکنم پیش رقیبان الم دل...

ظاهر نکنم پیش رقیبان الم دل

با مردم بی غم نتوان گفت غم دل

جا کن به دل و دیده که غیر از تو نشاید

سلطان سراپرده چشم و حرم دل

ای صبر کجایی؟ که ز حد می گذرد باز

بر دل ستم آن مه و بر من ستم دل

پای دل افگار شد از خار ره عشق

ای کاش! درین ره نرسیدی قدم دل

در عشق تو رسوای جهان ست هلالی

گاه از غم بسیار و گاه از صبر کم دل