غزل شماره ۲۳۱ - عیدست، برون آی که حیران تو گردم...

عیدست، برون آی که حیران تو گردم

قربان خودم ساز، که قربان تو گردم

خاکم به رهت، جلوه کنان، رخش برانگیز

تا خیزم و گرد سر تو گردم

جمعیت آسوده دلان از دل جمع ست

جمعیت من آن که، پریشان تو گردم

زین گونه که از شادی وصلت خبرم نیست

مشکل که خلاص از غم هجران تو گردم

من عاجزم از خدمت مهمان خیالت

این خود چه خیال ست که مهمان تو گردم؟

تا یافتم از شادی وصل تو حیاتی

ترسم که هلاک از غم هجران تو گردم

بر خاک درت من که و تشریف غلامی؟

ای کاش توانم سگ دربان تو گردم

گفتی که به جان بنده ما باش هلالی

تا جان بودم بنده فرمان تو گردم