غزل شماره ۲۴۳ - اگر خوانی درونم بنده این خاندان باشم...

اگر خوانی درونم بنده این خاندان باشم

وگر رانی برونم چون سگ بر آستان باشم

ندانم بنده روی تو باشم یا سگ کویت

به هر نوعی که می خواهی بگو تا آن چنان باشم

چه سگ باشم؟ که آیم استخوانی خواهم از کویت

ولی خواهم که از بهر سگانت استخوان باشم

چو از شوق تو یک دم خواب از چشمانم نمی آید

اجازت ده که شب ها گرد کویت پاسبان باشم

غم هجر تو دارم یک زمان از وصل شادم کن

چه باشد غم برآید من زمانی شادمان باشم

قبای حسن پوشیدی، سمند ناز زین کردی

بنه پای در رکاب ای عمر تا من در عنان باشم

مرا گفتی هلالی در جهان رسوا شدی آخر

من آن بهتر که در عشق تو رسوای جهان باشم