غزل شماره ۲۲۹۹ - سراندازان همی آیی ز راه سینه در دیده...

سراندازان همی آیی ز راه سینه در دیده

فسونگرم می خوانی حکایت های شوریده

به دم در چرخ می آری فلک ها را و گردون را

چه باشد پیش افسونت یکی ادراک پوسیده

گناه هر دو عالم را به یک توبه فروشویی

چرایی زلت ما را تو در انگشت پیچیده

تو را هر گوشه ایوبی به هر اطراف یعقوبی

شکسته عشق درهاشان قماش از خانه دزدیده

خرامان شو به گورستان ندایی کن بدان بستان

که خیز ای مرده کهنه برقص ای جسم ریزیده

همان دم جمله گورستان شود چون شهر آبادان

همه رقصان همه شادان قضا از جمله گردیده

گزافه این نمی لافم خیالی بر نمی بافم

که صد ره دیده ام این را نمی گویم ز نادیده

کسی کز خلق می گوید که من بگریختم رفتم

صدق گو گر گریبانش پس پشت است بدریده

خمش کن بشنو ای ناطق غم معشوق با عاشق

که تا طالب بود جویان بود مطلب ستیزیده