غزل شماره ۲۳۴۰ - چنین می زن دو دستک تا سحرگاه...

چنین می زن دو دستک تا سحرگاه

که در رقص است آن دلدار و دلخواه

همی گو آنچ می دانم من و تو

ولی پنهان کنش در ذکر الله

فغان کردن ز شیر حق بیاموز

نکردی آه پرخون جز که در چاه

درآ چون شیر و پنجه بر جهان زن

چه جنبانی به دستان دم چو روباه

ز بس پیوستگی بیگانه باشیم

سلامم زان نکردی بر سر راه

چو قرآن را نداند جز که قربان

بیا قربان شو اندر عید این شاه

شبی که عشق باشد میهمانم

ببینم بدر را بی اول ماه