اندر صفت صورت عالم

تو به گوهر ورای دو جهانی

چکنم قدر خود نمی دانی

با زنان نیک هم نبردی تو

با چنین زور مرد مردی تو

چه کمست ای بزرگ زاده ترا

در گشاده ست و خوان نهاده ترا

گر تو خود را در این سرای غرور

از سر جهل و بخل داری دور

پنج نوبت زنی چو عقل و چو جان

بر سر هفت چرخ و چار ارکان

ور قبای فنا بیندازی

به قبیله بقای حق تازی

بر سه جانت بکن به شبگیری

دو سلام و چهار تکبیری

آخشیجان و گنبد دوار

مردگانند زندگانی خوار

چه کنی در جهان بیم آرش

زانکه بی پرسش است بیمارش

برگذر کین سرای پر وحلست

نردبان پایه عمر و بام اجلست

هرکه بر متن این سرای رسید

باز دستش به دیدگان بکشید