غزل · مولوی
غزل شماره ۲۳۸۲ - ای بخاری را تو جان پنداشته...
1
ای بخاری را تو جان پنداشته
حبه زر را تو کان پنداشته
2
ای فرورفته چو قارون در زمین
وی زمین را آسمان پنداشته
3
ای بدیده لعبتان دیو را
لعبتان را مردمان پنداشته
4
ای کرانه رفته عشق از ننگ تو
ای تو خود را در میان پنداشته
5
ای گرفته چشمت آب از دود کفر
دود را نور عیان پنداشته
6
ای ز شهوت در پلیدی همچو کرم
عاشقان را همچنان پنداشته
7
مستی شهوت نشان لعنت است
ای نشان را بی نشان پنداشته
8
ای تو گندیده میان حرف و صوت
وی خدا را بی زبان پنداشته
9
ماهتابش می زند بر کوریت
ای تو مه را هم نهان پنداشته
10
هر چه گفتم خویشتن را گفته ام
ای تو هجو دیگران پنداشته