مرد مجسمه

در چشم بی نگاهش افسرده رازهاست

استاده است روز و شب و، از خموش خویش

با گنج های راز درونش نیازهاست.

□

می کاود از دو چشم

در رنگ های مبهم و مغشوش و گنگ هیچ

ابهام پرسشی که نمی داند.

زین روی، در سیاهی پنهان راه چشم

بر بادپانگه [که ندارد به چشم خویش]

بنشسته

سال هاست که می راند.

□

مژگان به هم نمی زند از دیده گان باز.

افسون نغمه های شبانگاه عابران

اشباح بی تکان و خموش و فسرده را

از حجره های جن زده ی اندرون او

یک دم نمی رماند.

از آن بلندجای که کبرش نهاده است

جز سوی هیچ کور پلیدش نگاه نیست.

و بر لبان او

از سوز سرد و سرکش غارتگر زمان

آهنگ آه نیست...

شب ها سحر شده ست

رفته ست روزها،

او بی خیال ازین همه لیکن

از خلوت سیاه وجودی [که نیست اش

اسباب بودنی]

پر باز کرده است،

وز چشم بی نگاه

سوی بی نهایتی

پرواز کرده است.

□

می کاود از دو چشم

در رنگ های درهم و مغشوش و کور هیچ

زابهام پرسشی که نیارد گرفت و گفت

رنگی نهفته را.

زین روست نیز شاید اگر گاه، چشم ما

بیند به پرده های نگاهش سپید و مات

وهمی شکفته را.

یا گاه گوش ما بتواند عیان شنید

هم از لبان خامش و تودار و بسته اش

رازی نگفته را...

بهمن ۱۳۲۷

مجله ی سخن

© www.shamlou.org سایت رسمی احمد شاملو