شبانه

برای ضیاءالدین جاوید

یله

بر نازکای چمن

رها شده باشی

پا در خنکای شوخ چشمه یی،

و زنجره

زنجیره ی بلورین صدایش را ببافد.

در تجرد شب

واپسین وحشت جانت

ناآگاهی از سرنوشت ستاره باشد

غم سنگینت

تلخی ساقه ی علفی که به دندان می فشری.

همچون حبابی ناپایدار

تصویر کامل گنبد آسمان باشی

و رویینه

به جادویی که اسفندیار.

مسیر سوزان شهابی

خط رحیل به چشمت زند،

و در ایمن تر کنج گمانت

به خیال سست یکی تلنگر

آبگینه ی عمرت

خاموش

درهم شکند.

مهر ۱۳۵۳

© www.shamlou.org سایت رسمی احمد شاملو