از منظر

به نیلوفر پاشایی، از عموی خسته اش

در دل مه

لنگان

زارعی شکسته می گذرد

پادرپای سگی

گامی گاه در پس و

گاه گامی در پیش.

وضوح و مه

در مرز ویرانی

در جدالند،

با تو در این لکه ی قانع آفتاب اما

مرا

پروای زمان نیست.

خسته

با کولباری از یاد اما،

بی گوشه ی بامی بر سر

دیگربار.

اما اکنون بر چارراه زمان ایستاده ایم

و آنجا که بادها را اندیشه ی فریبی در سر نیست

به راهی که هر خروس بادنمات اشارت می دهد

باور کن!

کوچه ی ما تنگ نیست

شادمانه باش!

و شاهراه ما

از منظر تمامی آزادی ها می گذرد!

دی ۱۳۵۵

رم

© www.shamlou.org سایت رسمی احمد شاملو