خاطره

شب

سراسر

زنجیر زنجره بود

تا سحر،

سحرگه

به ناگاه با قشعریره ی درد

در لطمه ی جان ما

جنگل

از خواب واگشود

مژگان حیران برگش را

پلک آشفته ی مرگش را،

و نعره ی ازگل اره زنجیری

سرخ

بر سبزی نگران دره

فروریخت.

□

تا به کسالت زرد تابستان پناه آریم

دلشکسته

به ترک کوه گفتیم.

۱۲ شهریور ۱۳۷۲

© www.shamlou.org سایت رسمی احمد شاملو