صدایی در شب

نیمه شب در دل دهلیز خموش

ضربه پایی افکند طنین

دل من چون دل گلهای بهار

پر شد از شبنم لرزان یقین

جستم از جا و در آیینه گیج

بر خود افکندم با شوق نگاه

آه ، لرزید لبانم از عشق

تار شد چهره آیینه ز آه

گیسویم در هم و لبهایم خشک

شانه ام عریان در جامه خواب

لیک در ظلمت دهلیز خموش

رهگذر هر دم می کرد شتاب

گویی از پنجره ها روح نسیم

دید اندوه من تنها را

ریخت بر گیسوی آشفته من

عطر سوزان اقاقی ها را

ضربه پاها ، در سینه من

چون طنین نی ، در سینه دشت

لیک در ظلمت دهلیز خموش

ضربه پاها ، لغزید و گذشت