رباعی · خیام
رباعی ۶۱ - ابر آمد و زار بر سر سبزه گریست،...
1
ابر آمد و زار بر سر سبزه گریست،
بی باده گلرنگ نمی شاید زیست؛
2
این سبزه که امروز تماشاگه ماست،
تا سبزه خاک ما تماشاگه کیست!
متن شعر کپی شد.
رباعی · خیام
ابر آمد و زار بر سر سبزه گریست،
بی باده گلرنگ نمی شاید زیست؛
این سبزه که امروز تماشاگه ماست،
تا سبزه خاک ما تماشاگه کیست!