مرغ تصویر

دو چندان جور، جان چندان کشید از عمر دلگیرم

که از عقد چهل نگذشته، چون هشتادیان پیرم

روان تنها و دشمن کام، و بر دوشم قلم چون دار

مگر با عیسی مریم غلط کرده ست تقدیرم؟

چو عیسی لاجرم - تجرید را - در ترک آسایش

به نه گنبد رسید و هفت اختر، چار تکبیرم

ز حسرت یا جنون، بر خود نهم تهمت که: آزادم

به قد صیاد بگشاید چو زنجیرم

ز خاک بر گرفت و می دهد بر باد ناکامی

مگر طفل است، یا دیوانه این تقدیر بی پیرم؟

نه پروازی، نه آب و دانه ای، نه شوق آوازی

به دام زندگی امید گویی مرغ تصویرم