انسان فردا

من خداوندگار فردایم

رنگ و بوی بهار زیبایم

باش! تا چشم خلق بگشایم

شور مستی خویش بنمایم

عشق، هنگامه جهان من است

کار، پروردگار هستی من

آرزو، جلوه گاه جان من است

شعر، آیینه دار مستی من

صبح فردا که نور چشم جهان

زندگی را پر آفتاب کند

باز گردد جهان دوباره جوان

همه جا را پر انقلاب کند

هرچه بینی در آن، مرا بینی

اثر عشق و آرزوی مرا

پیشتاز زمان مرا بینی

ذوق پر شور جست و جوی مرا

خیره سوزد چراغ مه به فضا

پیش خورشید زندگانی من

گرم و پر شور و آرزو افزا:

قلب من، عشق من، جوانی من