شب های آشنا

این جا که باد زندگی انگیز نوبهار،

بر سنگ لاله کارد و گل پرورد ز خار،

این جا که هر بهار،

مشاطگیش را-

در حسن نوعروس طبیعت برد به کار،

وینوس عشق در دل تابوت روزگار،

بی جان فتاده است.

این جا که آفتاب بهاری نظررباست،

دریا و کوه و دره پر از گوهر و طلاست،

این جا که گنج هاست،

در بی کران سرد،

در جسم این مجسمه های پری نگار-

بسته ست پای فکر و شکسته ست دست کار.

این جا که در بهار جنون خیز گل به باغ،

از آشیان مرغ چمن بر پریده زاغ،

سرسام و بی دماغ.

کس را مجال نیست-

تا لحظه ای به سایه گلبن کند سراغ،

آن راحتی که دارد از اندوه و غم فراغ.

این جا که در بهار نسیم طرب فزا،

یکسان وزد به کاخ شه و کلبه گدا.

شب های آشنا-

می آیدم به گوش:

زآن جا، صدای غلغل و فریاد نوش نوش

زین جا، صدای ناله طفلان بی نوا.