موی سپید

دیشب آئینه رو به رویم گفت:

کای جوان ! فصل پیری تو رسید

از دل موی های شبرنگت

تارهایی به رنگ صبح ، دمید

از درخت ، جلوه ی زمان شباب

همچو مرغی ز دام جسته، پرید

روی پیشانی تو دست زمان

خط پیری سه چار بار کشید

بی خبر! جلوه شبابت کو؟

چهره همچو آفتابت کو؟

وای ، آمد خزان زندگی

وز کف من، گل جوانی رفت.

کام نابرده ، کام نادیده

خوشترین دوره کامرانی رفت

زرد روئی بماند و از کف من

چهره گلگون ارغوانی رفت

رفت عمرم چو تندباد، ولی

همه با رنج و سخت جانی رفت

روزگار جوانی ام طی شد

وین ندانم، کی آمد و کی شد؟

آه ، این زندگی که من دیدم

حسرتی ، محنتی ، عذابی بود

بهره ی من ز جان ساقی عمر

خون دل بود، اگر شرابی بود

خشک هر طرف دویدم لیک

چشمه زندگی ، سرابی بود

خانه ای را که ساختم ز امید

چون حبابی بر روی آبی بود

زندگانی، چو تند باد گذشت

زندگانی نبود، خرابی بود!

گر که با زندگی، جوانی نیست

نقش زیبای زندگانی چیست؟

آشنانیان عمر من بودند:

رنجها ، دردها، جدائیها

غیر بیگانگی نبردم سود

ز آشنایان و آشنائیها

هر گلندام و گلرخی دیدم

داشت بوئی ز بی وفائیها

دل چو آئینه با صفا کردم

شد عیان نقش بی صفائیها

با جفا پیشگان وفا کردم

دل به بیگانه، آشنا کردم

یاد باد آن زمان که روز و شبان

داشتم گوشه ی فراموشی

شام من بود، در سر زلفی

صبح من بود در بنا گوشی

مست بودم ، ز نرگس مستی

گرم بود، ز گرم آغوشی

خوشه چین بودم ، از رخ ماهی

بوسه چین بودم، از لب نوشی

بر دلم نور عشق می دادند

چشم گویان ، لبان خاموشی

از گلستان من بهار، گذشت

شادی و رنج روزگار گذشت.