غزل شماره ۲۴۹۵ - آنک بخورد دم به دم سنگ جفای صدمنی...

آنک بخورد دم به دم سنگ جفای صدمنی

غم نخورد از آنک تو روی بر او ترش کنی

می چو در او عمل کند رقص کند بغل زند

ز آنک نهاد در بغل خاص عقیق معدنی

مرد قمارخانه ام عالم بی کرانه ام

چشم بیار در رخم بنگر پیش روشنی

ننگرد او به رنگ تو غم نخورد ز جنگ تو

خواجه مگر ندیده ای ملک و مقام ایمنی

هیچ عسل ترش شود سرکه اگر ترش رود

از پی آب کی هلد روغن طبع روغنی

من که در آن نظاره ام مست و سماع باره ام

لیک سماع هر کسی پاک نباشد از منی

هست سماع ما نظر هست سماع او بطر

لیک نداند ای پسر ترک زبان ارمنی

در تک گور مومنان رقص کنان و کف زنان

مست به بزم لامکان خورده شراب مومنی

پیش تو است این دم او می نبری ز یار بو

می نگری تو سو به سو پله چشم می زنی