غزل شماره ۲۵۴۶ - سحرگه گفتم آن مه را که ای من جسم و تو جانی...

سحرگه گفتم آن مه را که ای من جسم و تو جانی

بدین حالم که می بینی وزان نالم که می دانی

ورای کفر و ایمانی و مرکب تند می رانی

چه بس بی باک سلطانی همین می کن که تو آنی

یکی بازآ به ما بگذر به بیشه جان ها بنگر

درختان بین ز خون تر به شکل شاخ مرجانی

شنودی تو که یک خامی ز مردان می برد نامی

نمی ترسد که خودکامی نهد داغش به پیشانی

مشو تو منکر پاکان بترس از زخم بی باکان

که صبر جان غمناکان تو را فانی کند فانی

تو باخویشی به بی خویشان مپیچ ای خصم درویشان

مزن تو پنجه با ایشان به دستانی که نتوانی

که شمس الدین تبریزی به جان بخشی و خون ریزی

ز آتش برکند تیزی به قدرت های ربانی