می خواهم از تو شنوم

می خواهمت سرود بت بذله گوی من

روی لبش شکفت گل آرزوی من

خندید آسمان و فرو ریخت آفتاب

در دیده ی امیدم باران روشنی

جوشید اشک شادی ازین پرتوافکنی

بخشید تازگی به گل گلشن شباب

می خواهمت شنفتم و پنداشتم که اوست

پنداشتم که مژده ی آن صبح روشن است

پنداشتم که نغمه ی گم گشته ی من است

پنداشتم که شاهد گمنام آرزوست !

خواب فریب باز ز لالایی امید

در چشم آزمایش من آشیانه ساخت

نای امید باز نوای هوس نواخت

باز از برای بوسه دل خواهشم تپید

می خواهمت شنفتم و دنبال ی این سرود

رفتم به آسمان فروزنده ی خیال

دیدم چو بازگشتم ازین ره شکسته بال

این نغمه ، آه ! نغمه ی ساز فریب بود

می خواهمت بگو و دگرباره ام بسوز

در شعله ی فریب دم دلنشین خویش

تا نو کنم امید شکیب آفرین خویش

آری تو هم بگو که درین حسرتم هنوز

پایان این فسانه ی ناگفته ی تو را

نیرنگ این شکوفه ی نشکفته ی تو را

می دانم و هنوز ز افسون آرزو

در دامن سراب فریبنده ی امید

در جست و جوی مستی این جام ناپدید

می خواهم از تو بشنوم ، ای دلربا ، بگو !