غزل · مولوی
غزل شماره ۲۶۰۷ - آن ماه همی تابد بر چرخ و زمین یا نی...
1
آن ماه همی تابد بر چرخ و زمین یا نی
خود نیست بجز آن مه این هست چنین یا نی
2
در هر ره و هر پیشه در لشکر اندیشه
هر چستی و هر سستی آید ز کمین یا نی
3
آن رسته خویش خود دیده پس و پیش خود
ایمن بود و فارغ از روز پسین یا نی
4
در هر قدمی دامی چون شکر و بادامی
زین دام امان یابد جز جان امین یا نی
5
گر باغ یقین خواهی پس رخت منه بر ظن
ظن ار چه بود عالی باشد چو یقین یا نی