غروب

درختی پیر

شکسته ، خشک ، تنها ، گم

نشسته در سکوت وهمناک دشت

نگاهش دور

فسرده در غروب مرده ی دلگیر

و هنگامی که بر می گشت

کلاغی خسته سوی آشیان خویش

غم آور بر سر آن شاخه های خشک

فروغ واپسین خنده ی خورشید

شد خاموش