غزل · مولوی
غزل شماره ۲۶۶۲ - دلا رو رو همان خون شو که بودی...
1
دلا رو رو همان خون شو که بودی
بدان صحرا و هامون شو که بودی
2
در این خاکستر هستی چو غلطی
در آتشدان و کانون شو که بودی
3
در این چون شد چگونه چند مانی
بدان تصریف بی چون شو که بودی
4
نه گاوی که کشی بیگار گردون
بر آن بالای گردون شو که بودی
5
در این کاهش چو بیماران دقی
به عمر روزافزون شو که بودی
6
زبون طب افلاطون چه باشی
فلاطون فلاطون شو که بودی
7
ایم هو کی اسیرانه چه باشی
همان سلطان و بارون شو که بودی
8
اگر رویین تنی جسم آفت توست
همان جان فریدون شو که بودی
9
همان اقبال و دولت بین که دیدی
همان بخت همایون شو که بودی
10
رها کن نظم کردن درها را
به دریا در مکنون شو که بودی