غزل شماره ۲۶۶۹ - برفتیم ای عقیق لامکانی...

برفتیم ای عقیق لامکانی

ز شهر تو تو باید که بمانی

سفر کردیم چون استارگان ما

ز تو هم سوی تو که آسمانی

یکی صورت رود دیگر بیاید

به مهمانخانه ات زیرا که جانی

که مهمانان مثال چار فصلند

تو اصل فصل هایی که جهانی

خیال خوب تو در سینه بردیم

شفق از آفتاب آمد نشانی

به پیشت ماند دل با ما نیامد

دل از تو کی رود چون دلستانی

سر دل ها به زیر سایه ات باد

که دل ها را در این مرعا شبانی

فروریزید دندان های گرگان

از آنگه که نمودی مهربانی

بهل تا بحر گوید قصه خویش

که تا باری ببینی قصه خوانی