غزل شماره ۲۶۹۶ - مرا در خنده می آرد بهاری...

مرا در خنده می آرد بهاری

مرا سرگشته می دارد خماری

مرا در چرخ آورده ست ماهی

مرا بی یار گردانید یاری

چو تاری گشتم از آواز چنگی

نوایش فاش و پیدا نیست تاری

جهانی چون غباری او برانگیخت

که پنهان شد چو بادی در غباری

حیاتی چون شرار آن شه برافروخت

که پنهان شد چو سوزی در شراری

جمال گلستان آن کس برآراست

که پنهان شد چو گل در جان خاری

دلم گوید که ساقی را تو می گو

که جانم مست آن باقی است باری

دلم چون آینه خاموش گویاست

به دست بوالعجب آیینه داری

کز او در آینه ساعت به ساعت

همی تابد عجب نقش و نگاری