غزل شماره ۲۷۱۶ - بگفتم با دلم آخر قراری...

بگفتم با دلم آخر قراری

ز آتش های او آخر فراری

تو را می گویم و تو از سر طنز

اشارت می کنی خندان که آری

منم از دست تو بی دست و پایی

تو در کوی مهی شکرعذاری

دلم گفتا ندیدی آنچ دیدم

تو پنداری ز اکنون است کاری

منم جزوی و از خود کل کل است

وی است دریای آتش من شراری

ورا دیدم چو بحری موج می زد

و جان من ز بحر او بخاری

ز تبریز آفتابی رو نمودم

بشد رقاص جانم ذره واری

خداوند شمس دین چون یک نظر تافت

بجوشید آب خوش از جان ناری

ز هر قطره یکی جانی همی رست

همی پرید اندر لاله زاری