غزل شماره ۲۷۳۷ - مجلس چو چراغ و تو چو آبی...

مجلس چو چراغ و تو چو آبی

وز آب چراغ را خرابی

خورشید بتافته ست بر جمع

رو تو ز میان که چون سحابی

بر خوان منشین که نیک خامی

کو بوی کباب اگر کبابی

در پیش شدی که حاجبم من

والله که نه حاجبی حجابی

چون حاجب باب را نشان هاست

دانند تو را که از چه بابی

گشتی تو سوار اسب چوبین

از جهل به حمله می شتابی

یا عشق گزین که هر سه نقد است

یا زهد چو طالب ثوابی

با بیداران نشین و برخیز

کاین قافله رفت تو به خوابی

از شمس الدین رسی به منزل

و اندر تبریز راه یابی